انقلاب اسلامی و نظریه دشمن شناسی

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 استادیار روابط بین الملل، گروه روابط بین الملل،دانشگاه آزاد اسلامی ،واحد تهران مرکز، تهران، ایران

2 استادیار روابط بین الملل، دانشکده امنیت ملی، دانشگاه عالی دفاع ملی، تهران، ایران

10.30510/psi.2023.329475.3110

چکیده

چکیده

انقلاب اسلامی ایران انقلابی مردمی تحت رهبری امام خمینی(ره)، محصول حضور گسترده مردم بود. مردمی که اعتقاد راسخ به دین اسلام داشتند. استقلال، آزادی و برقراری حکومت جمهوری اسلامی مهمترین مطالبه مردم در جریان انقلاب اسلامی بود. انقلاب اسلامی منجر به تحولات عمیق در سطح جهان گردید. یکی از مهمترین تحولاتی که انقلاب اسلامی ایجاد کرد؛ عرصه روابط بین الملل در سطح کلان و سیاست خارجی در سطح خرد بود. در عرصه بین الملل نخستین کشوری بود که با شعار نه شرقی نه غربی به عرصه سیاست وارد شده بود. جمهوری اسلامی تمرکز خود را بر روی عدم وابستگی ایدئولوژیک و رفتاری خود از جهان دو قطبی براساس اندیشه های اسلامی بود. در واقع اندیشه اسلامی و رفتار فعالانه از نکاتی است که سیاست خارجی جمهوری اسلامی را با تمام کشورهای جهان متفاوت کرده است. همچنین تلاش کرد تا با دشمنان خود اقدام به فاصله گذاری نماید. مرکز اندیشه ای چنین اقداماتی از سوی جمهوری اسلامی را باید مفهوم دشمن شناسی دانست. دشمن شناسی باعث می‌گردد تا فرد اقدام به فاصله گذاری با دیگران کرده و سیر متفاوتی را پیش بگیرد. دشمن شناسی برخواسته از آموزه‌های دینی بوده که در عرصه نظر و عمل منجر به تحولات عمیق در سیاست خارجی و نگرش جمهوری اسلامی شده است. این مقاله کوشش دارد تا با مطالعه نظریه دشمن شناسی راهبردها و استلزامات این نظریه را در عرصه نظری و عمل مشخص نماید.

کلیدواژه‌ها